Okstindan
Nord-Norges tak

Hvorfor sitte inne, når alt håp er ute?

Da Kristian falt ned i en bresprekk.
Fortalt av Olav Bessedør.

Eg ska førtæl om ei sørgeleg historie som heindæ i Okstindan før trættisæks år sian, nærmere bestæmt den ølløvte april nittenhundregniogførti. Då va hain Antony Kongsdal og ho Kari Langklopp her på besøk. De hadde sånn hog å ta ein tur i fjælle. 


E va no vellig te å vær med dæm som los. Så dro vi då ivæg opp gjønnom Bessedørdalen tile en førmiddag. Det va no Okstindan som va målet. 


Vi kom opp under breen langt om læinne, så vart vi innhæntæ a hain Krestian, den ældts brorn min. Hain sluttæ seg då i lamme oss. Så gjækk vi då opp gjønnom isen med en bergknaus på høger handæ. Opp på den bergknausen var isen så taggåt og sund. Vi gjækk no så vi kom oppom. Då va det hain Kristian hygd på ei isrevæ så va open. Så gjækk hain bortåt. Vi gjækk då og bortåt å sku sjå. Då sa hain Krestian at det va uinderle at det va ei isrevæ så va open vinterstid. Så sto hain der å snudt i tull. Hain sto å snudt seg i sam rætningæ så isrevæ medt før åpningæ. Så gjækk no e tvart over isrevæ tætt frampå opningæ å gløttæ å sku sjå om det va juft. Eg kom med et forfærdæ utrop med det sammæ då eg ikkje såg botten. I det same så stappæ hain Krestian hardt i isen med staven. 


Då haul e no et brak å kjent at gruin svektæ uinder føtn. E to no å skynnæ me å tok nån skrett framover, og eg haul bære et duinder når is og sny så ramlæ å førsvaint neri dypet. Då e snudt me såg e di ainner stå me førfærdelse i ansekte. Hain Antoni sto tætt frampå isrevæ me skituppan i lause luftæ. Der hain Krestian ha stie va det bære et svart høl i isen. E vart no tæmmele skålven i knelean og skynnæ me å kryssæ isrævæ en tæl gong på øversiæ, der så det va brøtnæ ne. Eg skjynna meg bortover åt di ainner. 


Så sto vi no der ei stuind te vi fækk no summæ oss så pass at vi kom på at ein mått gang heim å hænt hjølp. Di ainner to sku no vænt der oppe. E skjynnæ me no nerover ailt e vainn. E kom no heim å førtælt den sørgelge hændingæ. Di vart no førfærdet så veintele kuinn va. Især ho mor. Ho ha ailtid hatt så mykje imot at vi sku far oppi Okstindan å bissen. E minnes at med det same e kom inn så spol e ette han Johan før e såg ikkje hain nån stan. Då kom no hain inn med det sammæ. E fækk no moblisert hain å hain Mekkal, di to brørn mennæ før en hurtig redningsaksjon. Så ha vi no ikkje nå årntle tåg å ta me, så vi leitæ bærre opp aill reipan så vi knyt i hop tel et provisorisk tåg. Vi tok spae og øks me å la ivæg ailt me vi vainn opp te olykkesstedet. 


Då vi kom fram åt de så satt å veintæ, då kuinn hain Antoni førtæl at en halv time ætte e va gått neover, så haurt hain det bankæ i isen. Så bestæmt no e me før at di kuinn hess me ne i isrevæ. Det gjækk no bærre bra. E kom no ne i botten a isrevæ og såg meg om. Då såg e ein fot så stakk opp gjønnom snyen. Med de same så raurt hain på se så hain kakkæ me hærn i isvekjen. Så fækk e no hessæ verktyet ne. Med øks og spae så begynt e å høgg suind isen. E grov no vækk snyen å fækk frigjort hain Krestian å fækk hain opp. Hain va no heilt grå i ansekte. Huvæ det ha hain no møst, ein fotn va no lekså i førvridd stilleng. Ein skien på ein foten va no brøte laus, mæn den aindre så va neri snyen, hain satt fast så derfør ha hain fått foten i uhøvele stilleng. E fækk hain no opp å fækk kledt på hain en frakke så e ha med og så knydt reipe rundt arman på hain. Det va så vidt det nådt dit så hain va før hain låg jupar. Botne på isrevæ hallæ motsatt væg så isen, så det vart jupar ju længer inni det bar. Så va det en avsats neover på en par meter. E fækk hain manøvrert længer ne i revæ der den va litt grunnar å så bejynt di då å hess hain opp. Men det va et overhæng i kanten på isrevæ i overkanten. Då hain kom dit så stoppæ de. Då va no ikkje det tåjet vi hadde stærkare enn at det rauk no, så hain Krestian kom dættan ned i igjen. Heldivis va snyen så laus neri revæ, så Krestian vart bære settan i snyen da han kom ned. E tru ikkje hain slo seg nåkkæ. E spol han ette om hain slo se. Då sa hain: ” De veit e ikkje.” Hain va no halvt bevisstlaus. Johan tok då spaen å stappæ vækk det der overhænge å jamnæ tæl så vi kuin gjær det nytt forsøk. Då gjækk det bærre gøtt. Då fækk vi hain opp. 


Så sku e no leit opp skian, men e fainn no bærre ein. Den aindre hain va borte. Då mått vi bærre ta ein a mennæ ski. De fækk då lagæ ein skikjælke. Det va så hardt føre at e kuinn grei me å gang med ein ski neover. Just då vi va no ferdi tel å start neover, då kom hain Kåre Sundsli å hain Gunvald Valen. De ha et lagt tåg me se, så ha vi no veintæ ei stund så ha vi no fått likar greier å hess hain opp. De aindre for no neover me båræ. E vart no ulite seinar før e ha no bærre ei ski. De kom då vel ne i Bessedørdalen då møtt di han far og brorn hains hain Mekkal Krestiansæ. De kom dragan me ein stor skikjælke oppover. Det ha di dær to søttiåringan drie sæks kilometer oppigjønnæ Bessedørdalen. No va no leiæ finar. Når vi va komen så langt så gjækk det no greit. Vi kom no heim og der veintæ no ein svensk læge. Hain va på ferie i Steikvasælvæ. Hain skjynnæ se ailt hain vainn då hain haurt om olykkæ. Hain fækk då stelt den tilskadekomne. Han fækk bøtten på bandasje på nån sår hain Krestian ha i høve. Å så kuinn han konstater at hain ha hjernerystelse, og så va hain no mykje nedkjølt så vi fækk hain bære lagt til sengs. Hain sku då ligg ei vekæ. Dagen ætte så fekk vi då visitt frå distriktslægen i Hattfjelldalen. Det va då bærre et guds under at det æindæ så godt så det gjol. Ætte ei vekæs sængeleie så va no hain Krestian på føtn igjæn.